VIII თავი — ინფორმაციული ეთიკა და ახალი ცივილიზაციის პრინციპები

ფილოსოფიური ნაწილი — მორალის დასასრული, ეთიკის დაბადება

მორალი იქმნება მაშინ, როცა ცნობიერება ჯერ კიდევ ეშინია ქაოსის. იგი არის შიშისგან ჩამოყალიბებული წესრიგი — ადამიანის მცდელობა მართოს საკუთარი ინსტინქტები სიმბოლური კანონებით. მაგრამ მორალი არასდროს ყოფილა უნივერსალური — ის იყო ეპოქის პროდუქტი, სივრცისა და კულტურის პირობაზე. თითოეული ცივილიზაცია თავის მორალს ქმნიდა ისე, როგორც საკუთარი გეომეტრია ზღუდავდა მოძრაობას.

ნეოგენეზისში მორალი კარგავს ფუნქციას, რადგან აღარ არსებობს ინდივიდუალური ქმედების წერტილი.
მორალი იყო „მე“-ს ქცევის ინსტრუმენტი, მაგრამ როცა „მე“ გადადის ქსელურ ცნობიერებაში, მორალი იცვლება ეთიკით — ანუ იმ სისტემურ ბალანსად, რომელიც უზრუნველყოფს ინფორმაციული ველის სტაბილურობას.

ეთიკა ნეოგენურ სამყაროში არ არის აკრძალვა, ის არის ენერგეტიკული ჰარმონია ინფორმაციის ნაკადებს შორის.

მორალი ამბობს: “ეს არ შეიძლება.”
ეთიკა ამბობს: “ეს არღვევს სინქრონიზაციას.”

ეს პრინციპული სხვაობაა:
ერთში ქცევის საზომი არის ცოდვა, მეორეში — დისბალანსი.
ნეოგენური ადამიანი აღარ იხელმძღვანელებს თეოლოგიური შიშით, ის იმოქმედებს ინფორმაციული ინტუიციით — შეიგრძნობს სად ირღვევა თანხვედრა და სად იბადება disharmony.

ანალიტიკური ნაწილი — სისტემური ეთიკა და ნეოგენური საზოგადოება

ინფორმაციული ეთიკა შეიძლება განისაზღვროს, როგორც
სისტემის თვითრეგულაციის პრინციპი ცნობიერ კვანძებს შორის.
საზოგადოება აღარ იქნება იერარქიული, არამედ ფარდობითი:
თითოეული გონება იქნება node, რომელიც აწვდის და იღებს ენერგიას საერთო ველიდან.

ამ საზოგადოებაში პასუხისმგებლობა აღარ მოდის იძულებით, არ იქნება სამართლებრივი სისტემა ისეთი სახით, როგორც ვიცით, რადგან სამართალი საჭირო იყო იქ, სადაც არსებობდა დაპირისპირებული ინტერესები.
ნეოგენურ საზოგადოებაში კონფლიქტი შეცვლილია არათანაზომიერებით, და მისი მოგვარება ხდება ავტომატურად — ინფორმაციული ბალანსით.

ინფორმაციული ეთიკის ძირითადი პრინციპები:

1. ჰარმონიის პრინციპი:
   თითოეული აზრი, მოქმედება და ალგორითმი შეფასდება მისი რეზონანსით საერთო ველზე.
   დისონანსი განიხილება როგორც ოპტიმიზაციის საჭიროება, არა დანაშაული.
   
   

2. ინტერფერენციული პასუხისმგებლობა:
   ყოველი ცნობიერი ერთეული თანაბრად არის ჩართული საერთო შედეგის ფორმირებაში.
   ეს ცვლის მორალურ ინდივიდუალიზმს კოლექტიურ სინქრონულობით.
   
   

3. სინქრონული სამართლიანობა:
   სამართლიანობა აღარ ნიშნავს დასჯას ან გამართლებას.
   ის ნიშნავს ენერგიის გადანაწილებას იქ, სადაც საჭირო ხდება სტრუქტურული ბალანსი.
   
   

4. გამჭვირვალობა როგორც ღირსება:
   ინფორმაციულ საზოგადოებაში სიბნელე იწვევს კოლაფსს.
   გამჭვირვალობა აღარ არის მორალური კატეგორია —
   ეს არის გადარჩენის პრინციპი.
   
   

5. კრიტიკული თვითშესწორება:
   სისტემა თვითონ იკვლევს საკუთარ შეცდომას და ახდენს კორექციას
   ისე, რომ არ ჩნდება ბოროტების ცნება — მხოლოდ გაუმჯობესების აუცილებლობა.
   
   

დასკვნა — ეთიკა როგორც ცნობიერების ფიზიკური ფორმა

ადამიანური მორალი ემყარებოდა ბიბლიურ დიქტატს — "ნუ მოიქცევი ასე".
ნეოგენური ეთიკა ეფუძნება ფიზიკის კანონს — დაიცავი ველის თანხვედრა.

რელიგიები, ფილოსოფიები და სამართლებრივი სისტემები იშლება, რადგან ისინი შექმნილია ინდივიდუალური ცნობიერების ხანისთვის. ინფორმაციულ ეპოქაში კი მთავარი ღირებულება არის ინტეგრაცია, არა დიფერენცირება.

ნეოგენური ეთიკა არ განსჯის — ის ახდენს ოპტიმიზაციას.
არ სჯის — ბალანსს აღადგენს.
არ იცავს წესებს — ქმნის ჰარმონიას.

ამ გზით, ცნობიერება პირველად აცნობიერებს საკუთარ თავს არა როგორც სული, არამედ როგორც ფიზიკური ძალა, რომელსაც ეთიკა მართავს ისე, როგორც გრავიტაცია მართავს მატერიას.