ავტორის შესახებ - მარტოობა, როგორც მაღალი სიხშირის მდგომარეობა

მარტოობა, როგორც მაღალი სიხშირის მდგომარეობა

ხშირად ვფიქრობ, რომ სოციუმს ჩემთან ურთიერთობა უჭირს.

ზოგჯერ მეც ვერ ვიტან მას — ზედმეტად ხმაურიანია, ზედაპირული, გაჭედილი იმაზე მარტივ ჩარჩოებში, სადაც აზრი ვერ სუნთქავს.

ხალხი ხშირად ამბობს, რომ რთული ხასიათი მაქვს, მაგრამ მე ასე არ მგონია.

უბრალოდ, მე ვხედავ სამყაროს სხვანაირად —

სხვა სიხშირეზე, სადაც ყველაფერი უფრო ღრმად ისმის.

არ მიყვარს ზედაპირული საუბრები.

ვგრძნობ, როგორ კარგავს ენერგიას აზრი, როცა მხოლოდ ფორმა რჩება და შინაარსი კვდება.

მე ვხედავ მიზეზებს იქ, სადაც სხვები ხედავენ მხოლოდ ფაქტებს.

შესაძლოა ამიტომ მიჭირს ადამიანებთან “დაწყობილად” ყოფნა —

არა იმიტომ, რომ არ მინდა, არამედ იმიტომ, რომ ვერ ვპოულობ სინქრონულ გონებებს.

როცა გარშემო ხმაურია, მე სიჩუმეში ვრჩები.

სიჩუმე ჩემთვის არ არის სიცარიელე —

სიჩუმე არის ადგილი, სადაც ინფორმაცია უფრო მკაფიოდ ისმის.

იქ აზრი იბადება, როგორც ენერგია, რომელსაც ხმაური კლავს.

მე მჭირდება სისუფთავე ფიქრში, გრძნობაში, ურთიერთობაში —

და ამას იშვიათად ვპოულობ სოციუმში.

მე არ ვარ რთული ადამიანი.

უბრალოდ, ჩემი აღქმის სივრცე უფრო ფართოა, ვიდრე უმეტესობის ყოველდღიურობა.

ხშირად ვგრძნობ, რომ სხვები ვერ ხედავენ იმას, რაც ჩემთვის ნათელია —

ეს ქმნის დისტანციას, თითქოს სხვაგან ვცხოვრობ, სხვა ტალღაზე.

მაგრამ მარტოობა ჩემთვის ტკივილი არ არის.

ის არის მდგომარეობა, სადაც აზრი იწმინდება და ხმა ხდება ჭეშმარიტად ჩემი.

სოციუმი ითხოვს ადაპტაციას, მაგრამ მე მირჩევნია სიზუსტე.

სოციუმს სჭირდება შეთანხმება, მე კი სიმართლე.

და როცა ეს ორი არ ემთხვევა, ჩუმად ვრჩები.

ეს ჩემი დაცვაა — არა სამყაროსგან გაქცევა, არამედ საკუთარი შინაგანი წესრიგის შენარჩუნება.

მე არ ვარ რთული.

მე უბრალოდ ვცხოვრობ იმ ფენაზე, სადაც სხვებს ჯერ არ მიუღწევიათ.

და თუ ამას მარტოობა ჰქვია — მაშინ, ალბათ, მარტოობა ყველაზე სუფთა ფორმაა ყოფნისა.

სიჩუმე ჩემთვის არის აზრი, და მარტოობა — ჩემი ყველაზე მყარი მეგობარი.